Let’s go voor de pesto van Virginie!
Terwijl de San Lorenzo-kathedraal alle aandacht trekt, passen huizen en paleizen zich aan de heuvelflanken aan elkaar aan! Een kleurenspel dat de zon nog versterkt. Terwijl de golven van de Ligurische Zee op de rotsen slaan, neemt mijn reuk al mijn aandacht in beslag. Wat een fijne geur van Italië. Ik kreeg zin in een pesto, subito presto! Voor de duur van één recept neem ik je mee naar Genua!
De pan op het vuur
Ik besloot dus mijn vriendin Virginie, de koningin van de pesto, te contacteren. Ze zei me dat ik mijn mooiste koekenpan moest nemen om de pijnboompitten (de prijs van dat spul is waanzinnig) droog te roosteren tot ze kleuren.
Het advies van Virginie (het is tenslotte haar recept): “je mag het vuur niet te hoog zetten en je moet halverwege stoppen, want de pijnboompitten blijven kleuren als je ze in de pan laat”.
Laat ze afkoelen.
Plaats voor Nono
Tijd om mijn keukenrobot erbij te halen (en nee, dat is niet zijn opa Nonno). Doe in een blender de parmezaan, de geroosterde pijnboompitten, de yoghurt, de ontkiemde knoflook en de koffielepel citroensap. Jij begint ook te reizen! Zie je de Italiaanse zon al? Mamma mia, ik krijg er kippenvel van…
Mix alles. De textuur moet zijn zoals op de foto hieronder (maar je mag het naar eigen smaak aanpassen, ik ben je moeder niet).
Voeg een halve koffielepel Espelette-peper toe (ezpeletako biperra in het Baskisch, ik heb het op Google gelezen), zout, peper, de zeste van een halve citroen en de kruiden met twee kleine ijsblokjes.
Het advies van Virginie (alweer? grapje): “Doe de kruiden op het einde erbij, met twee kleine ijsblokjes om oxidatie te vermijden en een mooi groene pesto te krijgen. En als de knoflook te veel overheerst, kan je altijd nog wat yoghurt toevoegen.” (Dank aan wie? En antwoord me niet J & M…)
Smakelijk! Ooooo sole miooooo!
Maar wie is Virginie? Haha, goeie vraag!
Ze zette haar eerste stappen in de keuken met haar Nanou, haar mama en haar papa. Wat ik leuk vind aan haar keuken? Ze is eenvoudig, gezond en lekker (de smaak, de smaak, de smaak en bio).
Om haar bereidingen te laten evolueren, heeft ze zelfs haar reizen naar Italië en Spanje benut. Helaas voor haar is melk haar grootste vijand!
Sinds haar lactose-intolerantie gaat ze niet meer naar het restaurant (ze bespaart dus). Ze heeft dus slimme trucjes gevonden.
Zoals ze zelf zo mooi zegt: we kweken wat we eten. Als achterkleindochter van boeren kent ze de waarde van een goed product. Lange blondine (1m80), ze laat de gerechten in haar keuken voorbijdefileren.
Haar lievelingskruid is oregano, maar sinds kort twijfelt haar hart tussen oregano en kardemom.
